Το να εκδηλώνεις τα νεύρα σου δημοσίως δεν φανερώνει μαγκιά αλλά αδυναμία και, το χειρότερο, αποτελεί ένδειξη ανασφάλειας

Δεν θεωρώ την αφεντιά μου καμιά διασημότητα. Εντάξει, είμαι κάπως γνωστός σε κάποιους ανθρώπους στον «κλάδο» μου, γενικά όμως προσπαθώ να είμαι διακριτικός και, κυρίως, να απασχολώ και να με απασχολούνε μόνο οι σωστοί άνθρωποι για τους σωστούς λόγους.

Γιατί στα λέω αυτά; Πριν από μερικές ημέρες, ένας πολύ στενός συνεργάτης μου μου «σφύριξε» ότι ένας πιτσιρικάκος που έχω εδώ και μερικούς μήνες στη δούλεψή μου έχει θεματάκια με την πάρτη μου. Για να ακριβολογώ, όχι ακριβώς με την πάρτη μου αλλά με τον τρόπο που τρέχω το «μαγαζάκι», για το ότι θεωρούσε ότι κάνω κάποια πράγματα λάθος και για το πώς, αν ήταν αυτός στην θέση μου, λέει, θα έκανε κάποια πράγματα διαφορετικά, πιο «σωστά». Τώρα, δώσε βάση: Μιλάμε για ένα σκ@τό που καλά-καλά δεν έχει βγει από το αβγό και το οποίο έχει το θράσος να παρλάρει πίσω από την πλάτη μου για τον τρόπο που βγάζω το μπαγιόκο με το οποίο, στο κάτω – κάτω της γραφής, γεμίζει και ο ίδιος τη στομάχα του. Και το τραγικότερο όλων είναι ότι ο φιλαράκος δεν ήρθε να μου πει όλα αυτά που πιστεύει για την «μπίζνα» κατευθείαν σε εμένα προσωπικώς, αλλά άρχισε να π@π@ρολογεί δεξιά και αριστερά, λες και είμαι κανάς χθεσινός, κανάς μ@λ@κ@ς που δεν ξέρει τί του γίνεται και πού του παν’ τα τέσσερα.

Κανονικά, θα έπρεπε να του έχω σπάσει τα ποδάρια μπας και λάβει το μήνυμα στερεοφωνικώς ο ίδιος αλλά και κάθε τσογλανάκι με ανάλογα μυαλά. Κανονικά. Γιατί, ένεκα τoυ νεαρού της ηλικίας του λεγάμενου, ένεκα ότι γενικά «δε λέει» να κάνεις πράγματα «εν βρασμώ ψυχής»που λένε και οι χασοδίκες, θεώρησα φρονιμότερο να του τα πω ένα χεράκι πριβέ, ήρεμα και ωραία αλλά με τρόπο που θα του έδινε να καταλάβει πόσο κοντά βρέθηκε στο να γνωρίσει προσωπικώς κι ένα προς ένα τα ντοτόρια του ΚΑΤ.

Πάντως, η ιστορία αυτή με έκανε να το φιλοσοφήσω λιγάκι. Γιατί, τελικά, ο πιτσιρίκος δεν είχε άδικο σε κάποια από τα πράγματα που είχε μέσα στην γκλάβα του. Το πρόβλημά του ήταν ότι υπήρξε εντελώς οφσάιντ ως προς το πού, το πότε, το πώς και το γιατί του επιτρέπεται να εκφέρει άποψη, να ασκήσει «εποικοδομητική κριτική» όπως λένε. Και εδώ είναι το ζουμί – βλέπεις, όταν αποφασίζεις να κριτικάρεις κάποιον, οφείλεις να το κάνεις σωστά για να μην βρεθείς μπλεγμένος. Και για να το κάνεις σωστά, οφείλεις να λάβεις σοβαρά υπόψη τα εξής:

Μην αφήνεις τα συναισθήματά σου να μιλάνε για σένα

Όπως έχω ξαναπεί εδωμέσα, το να αφήνεις τα συναισθήματά σου να σε πηγαινοφέρνουν σαν βάρκα στο γιαλό, είναι κάτι που δείχνει έλλειψη σοβαρότητας και αυτοσυγκράτησης – ό,τι χειρότερο για την εικόνα σου. Το πράγμα, δε, μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερο αν εκφράσεις τον θυμό σου εγγράφως και αυτό γιατί, πρώτον, «τα γραπτά μένουν» που λένε και οι Λατίνοι και, δεύτερον, γιατί, υποτίθεται ότι ο λόγος ο γραπτός οφείλει να είναι πάντα πιο «φιλτραρισμένος», στακάτος και μεστός σε σχέση με αυτά που λέει η γλώσσα σου.

Πάμε άλλη μια τώρα για να το εμπεδώσεις: Το να εκδηλώνεις τα διαόλιά σου δημοσίως δεν φανερώνει μαγκιά αλλά αδυναμία και, το χειρότερο, αποτελεί ένδειξη ανασφάλειας. Συνεπως, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και αν μέσα σου «βράζεις», είναι χίλιες φορές προτιμότερο να μασήσεις παρά να μιλήσεις, τουλάχιστον μέχρι να τσιλάρεις λιγάκι και να έρθεις στα ίσια σου. Τώρα, αν πρέπει ντε και καλά να «την πεις» σε κάποιον για μια μ@λ@κι@ που έκανε, μην το κάνεις «εν θερμώ» που λένε – άφησε πρώτα το ζήτημα να ξεθυμάνει μέσα σου, βάλε τις σκέψεις σου σε μια σειρά και ξεκίνα να τα «χώνεις» αργότερα, ιδανικά δε, «με το χαμόγελο στα χείλη». Δεν υπάρχει καλύτερο κόλπο από το να βγάλεις τον άλλο από τα νερά του αλλά και για να του περάσεις το μήνυμα από το να τον περιλάβεις «με το μπαμπάκι», όταν νομίζει ότι την έχει σκαπουλάρει.

Ό,τι έχει να πεις, πες το μόνο μπροστά στον άλλο

Ξέρω καλά ότι οι απευθείας συνεννοήσεις και κουβέντες «μούρη με μούρη» που λένε και στο χωριό μου δεν είναι και τόσο της μοδός στις μέρες μας, ελέω κινητών, ευκίνητων και λοιπών ηλεκτρονικών μέσων. Δεν λέω, καλή η εξέλιξη – στην τελική, δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς ότι όλα αυτά τα μαραφέτια κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη- όμως όταν είναι να κριτικάρεις ή να σχολιάσεις κάποιον, οφείλεις να το κάνεις μέσα στα μούτρα του. Βλέπεις, είναι ένα πράγμα να τα λες με κάποιον γραπτώς, ή ακόμη και από το τηλέφωνο, και τελείως διαφορετική υπόθεση να του ξεφουρνίζεις αυτά που σε προβληματίζουν κοιτάζοντάς τον στα μάτια. Εκφράζοντας τις αντιρρήσεις σου μπροστά στον άλλο και όχι κρυμμένος σαν μαθητριούλα πίσω από το κινητό σου ή το πληκτρολόγιο, αποδεικνύεις ότι δικαιούσαι να φοράς παντελόνια. Και, πίστεψέ με, αυτό και μόνο προσδίδει άλλο βάρος στα λεγόμενά σου, αφού τη σήμερον ημέρα, τα αληθινά αρσενικά σπανίζουν.

Φρόντισε να είσαι «διαβασμένος» πριν μιλήσεις

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα πάψω ποτέ να νιώθω έκπληξη με το πόσοι καραγκιόζηδες το παίζουνε κανονικά «μαστόρια» πάνω σε κάποιο ζήτημα, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρουν που παν’ τα τέσσερα. Φίλε, το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να έχεις γνώμη -εξάλλου, όπως είχε πει και κάποιος σοφός «οι γνώμες είναι σαν τις κ#λοτρυπίδες, ο καθένας έχει από μια».

Το δικαίωμα στην άποψη δεν χαρίζεται αλλά αποκτιέται, όπως ο σεβασμός, ως εκ τούτου οφείλεις να ξέρεις για τί στο δι@ολο μιλάς, πριν ανοίξεις την «καταβόθρα» σου και εκτεθείς οριστικώς και αμετακλήτως. Θέλεις λοιπόν, να μου ασκήσεις κριτική, φερ’ ειπείν, για τον τρόπο που κάνω κουμάντο στο μαγαζί μου; Αντί να κράζεις γενικώς και αορίστως, λες και είσαι καμιά πανελίστρια σε «μεσημεριανάδικο», δείξε μου τί πιστεύεις ότι κάνω λάθος και πρότεινέ μου τρόπους για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου. Αλλιώς, κάνε καλύτερα μόκο και άκου τους άλλους μέχρι να διαμορφώσεις ολοκληρωμένη άποψη. Με πιάνεις;

Σκέψου τί θέλεις να πετύχεις με την κριτική σου

Το λοιπόν: θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου; Σεβαστό. Έμαθες το μάθημα, μελέτησες αυτά που πρέπει να πεις, παίζει όμως να σου διαφεύγει το βασικότερο: Τί θέλεις επιδιώκεις όταν ασκείς κριτική σε κάποιον; Έχεις κάποιον στόχο που θέλεις να πετύχεις, θα ωφεληθεί κάποιος άλλος ή εσύ ο ίδιος από την κριτική σου ή μπα; Το όφελος αυτό θα είναι άμεσο ή θα αργήσει να εμφανιστεί στον ορίζοντα; Αν εμφανιστεί, ποτές, δηλαδή…

Όπως είδες από τα παραπάνω, η φάση με τον πιτσιρικά όχι μόνο με έκανε να το φιλοσοφήσω το πράγμα αλλά μου χάρισε και την ικανοποίηση να ξεστραβώσω έναν άνθρωπο που φαίνεται να έχει δυνατότητες και μπόλικο νιονιό, ο οποίος, όμως, αγνοούσε πώς όφειλε να εκφέρει την άποψή του χωρίς να κινδυνεύει να βρεθεί χωμένος στα σκ@τά. Γιατί, στο «τέλος της ημέρας» που λένε και οι φίλοι Αμερικάνοι, αυτό που μετρά δεν είναι μόνο τί αλλά, κυρίως, πώς και υπό ποιες συνθήκες το λες. Ciao.

Σχόλια