Η εφημερίδα Guardian έγραψε ότι η Κρήτη παλεύει με τη ντροπή μετά από τον άγριο βασανισμό και τη δολοφονία της Σούζαν Ίτον.

Ειλικρινά, από τότε που μάθαμε για τα επτά θύματα του serial killer στην Κύπρο, τις αποκαλύψεις για την υπόθεση της Ελένης Τοπαλούδη και την τραγική ιστορία της Σούζαν Ίτον, όλοι με κάτι παλεύουμε. Ειδικά εμείς οι γυναίκες (κάποιες, όχι όλες, μην ανησυχείτε), έχω την εντύπωση ότι νιώθουμε αιφνιδιασμένες, ανήσυχες και πιο συνειδητοποιημένες για την αληθινή και ουσιαστική μας θέση στην ελληνική και την κυπριακή κοινωνία. Τώρα, αν μη τι άλλο, το βλέπουμε λίγο πιο καθαρά.

Η αξία της ζωής μας μετριέται σε μεγάλο βαθμό από τη σεξουαλική επιθυμία των ανδρών που μας βάζουν στο μάτι (βλ. Σούζαν Ίτον), από τον εγωισμό των νταήδων που δεν δέχονται το όχι (βλ. Ελένη Τοπαλούδη), από τις επιθυμίες και το σκοτεινό μυαλό του κάθε μαλάκα με δύναμη, που εκμεταλλεύεται τη υποδεέστερη κοινωνική θέση των θυμάτων του (βλ. Τα επτά θύματα του Μεταξά).

Δεν ξέρω τι να κάνω με το θυμό μου. Είναι πολύς και δυστυχώς δεν μπορώ να αρχίσω να δίνω σβάρνα χαστούκια όπως θα ήθελα αυτή τη στιγμή. Έτσι, απευθύνομαι κυρίως στους γονείς που μοσχοαναθρέφουν τους γιους τους, μαθαίνοντας και προσφέροντάς τους τα πάντα (ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον) ξεχνώντας όμως να τους διδάξουν κάποια βασικά πράγματα.

Πείτε τους ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν έχει να κάνει με το φύλο, την εθνικότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ.
Εξηγήστε τους ότι το «όχι» σημαίνει όχι. Δεν σημαίνει ούτε θέλω αλλά σου το παίζω ναζιάρα, ούτε θέλω αλλά ανησυχώ ότι θα με περάσεις για «εύκολη». Δεν παίζουμε με αυτά παιδιά. Όχι σημαίνει όχι. Αν δυσκολεύεται να το καταλάβει, να του το ζωγραφίσετε.

Η κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να ντύνεται όπως θέλει, χωρίς να ανησυχεί αν θα την πουν τσούλα. Ενημερώστε τον ότι αν θέλει μια γυναίκα θα βάλει φράκο, αν θέλει θα βάλει ξώπλατο, αν θέλει θα βγάλει τον κώλο έξω, αν θέλει θα βάλει φόρμες. Αυτό δεν του δίνει δικαιώματα πάνω της ή να κάνει υποθέσεις του είδους «τα ‘θελε και τα ’παθε».

Τα σεξιστικά αστεία και τις προσφωνήσεις όπως πουτάνα, γεροντοκόρη και τσούλα, καλό είναι να τα κόβουμε σιγά σιγά. Από μικρή ηλικία. Δεν είναι αστείο. Αλήθεια, δεν είναι. Αν τους γεννιέται η επιθυμία να βλάψουν κάποιον για να αντλήσουν ικανοποίηση, σεξουαλική διέγερση ή οτιδήποτε τέτοιο, να πάνε σε ένα γιατρό, ένα καλό ψυχίατρο. Πείτε τους να ζητήσουν βοήθεια. Έγκαιρα.

 

Πείτε στις κόρες σας ότι η αξία τους δεν μετριέται από το αν έχουν βρει άντρα ή όχι και από την αποδοχή του ανδρικού φύλου γενικότερα. Αλλά από την ανθρωπιά τους και τη μπέσα τους. Μην τις αντιμετωπίζετε σαν κοινωνικές αποτυχίες αν είναι ανύπαντρες και δεν έχουν παιδιά, παρόλο που -φυσικά!- εσείς στην ηλικία τους είχατε ήδη δύο. Γιατί πολύ απλά αυτό που τους λέτε είναι ότι αξίζουν λιγότερο. Και μην μου πείτε όχι, γιατί άλλη έκφραση έχει ο κόσμος όταν μιλάει για ‘γεροντοκόρη’ και άλλη όταν μιλάει για ένα ‘γεροντοπαλίκαρο’.

Όταν τα καμάρια σας κάνουν μαλακίες, δολοφονούν, βιάζουν, εκβιάζουν χρησιμοποιώντας μαγνητοσκοπημένες προσωπικές στιγμές, μην τους καλύπτετε. Καταλαβαίνω ότι η αγάπη είναι μεγάλο εμπόδιο στο να αποδεχθεί ένας γονιός τις σκοτεινές πλευρές που έχει το βλαστάρι του, αλλά με καμία δύναμη δεν είναι δικαιολογία ή αρκετός λόγος για συγκαλύψεις το έγκλημά του.

Ίσως το να κόψουμε τα σεξιστικά αστεία να ακούγεται υπερβολή. Μα κι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, υπερβολικά δε σας φαίνονται;
Τελικά νομίζω ξέρω με τι παλεύουμε. Με τον φόβο. Γιατί τώρα καταλάβαμε ότι ίσως ο κόσμος να έχει αποκτηνωθεί εντελώς, και ότι αυτό που ζούμε είναι η αντανάκλασή μας. Η αδιαφορία μας, η βολική αμνησία μας όταν περάσει λίγος καιρός από ένα έγκλημα, η ανοχή μας στην ανομία, τη βία, σε συμπεριφορές που είναι φαινομενικά ασήμαντες οι οποίες θρέφονται και ενσωματώνονται στο DNA μας, και μετατρέπονται σε καθοριστικές, που εν τέλει ενδέχεται να οδηγήσουν σε εγκλήματα.

Θα το’ χετε καταλάβει κι εσείς. Δύσκολος καιρός για πριγκίπισσες.

Σχόλια