Γενικά, μη ψάχνεσαι να «αρπαχτείς». Ο άντρας που «μετράει» πραγματικά και που λογίζεται και υπολογίζεται ως ζόρικος δεν έχει να αποδείξει τίποτα, σε κανένα.

Εκτός από το πάντα, την πολική αρκούδα και την τίγρη της Βεγγάλης, υπάρχει ένα ακόμη είδος που κινδυνεύει άμεσα με εξαφάνιση από το πρόσωπο της Γης: Ο Άντρας ο Σωστός και ο Πολλά Βαρύς.

Η κατάσταση δε, είναι σοβαρή. Βλέπεις, μια φορά κι έναν καιρό οι άντρες είχαν συνήθειες αμιγώς αντρικές, έβγαζαν το μεροκάματο κάνοντας «βαριές» δουλειές και έλυναν τις διαφορές τους με τις γροθιές τους -δεν λέω ότι αυτό το τελευταίο ήταν απαραίτητα καλό, αποτελούσε όμως τον κανόνα. Έπιναν τα ποτά τους σκέτα ή, στο τσακίρ κέφι, με σόδα, με πάγο ή με νερό και δεν πάλευαν να χωρέσουν στο ποτήρι τους ολόκληρη φρουτοσαλάτα. Είχαν για πρότυπά τους μορφές σαν τον Γιώργο τον Φούντατον Νίκο τον Κούρκουλο, τον Ανέστη τον Βλάχο, τον Στράτο το Διονυσίου, όχι το κάθε μ@λ@κιστήρι που πουλάει μούρη με το δράμι επειδή εμφανίστηκε στο τάδε ή το δείνα τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Για να μην το κουράζω, θέλεις λοιπόν να λογίζεσαι αντράκι σωστό και όχι μουσαντένιο; Αν ναι, κάνε τα ακόλουθα.

Μίλα σωστά

Για να περνιέσαι για ζόρικος, πρέπει να τα λες «ζόρικα». Και για να φανείς «ζόρικος» δεν χρειάζονται ούτε φωνές, ούτε αντάρες αλλά ένα και μόνο σωστό βλέμμα, που θα περάσει το μήνυμα σου προς πάσα κατεύθυνση ότι αυτά που λες εκείνη τη στιγμή, τα εννοείς.

Αν δεν με καταλαβαίνεις και για να το θέσω και κινηματογραφικώς, ρίξε μια ματιά στο πώς ακριβώς συμπεριφέρεται ο Μάικλ ο Κορλεόνε στον «Νονό» ή ο Κλιντ ο Ίστγουντ ως Επιθεωρητής Κάλαχαν. Οι δύο αυτοί χαρακτήρες θεωρούνται από τους πιο ζόρικους μόρτηδες που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη επειδή ακριβώς η οργή τους ήταν σιωπηλή και δεν εξωτερικευόταν με «υστερίες» αλλά εκδηλωνόταν μόνο με την κατάλληλη ματιά και την ψυχράδα της φωνής τους.

Δέξου τον πόνο σαν άντρας

Κανόνας: Το σωστό το αρσενικό υποφέρει σιωπηλά και χωρίς να το κάνει θέμα, πολύ απλά γιατί ξέρει καλά πως η γκρίνια, η μουρμούρα και η αυτολύπηση είναι «σήμα κατατεθέν» των κακομαθημένων και, κυρίως, όσων επιδιώκουν να βρίσκονται μονίμως στο κέντρο της προσοχής.

Για να μην αφήνω «σκοτεινά σημεία» όπως έλεγε κάποτε η κυρά-δασκάλα μου στο σχολείο, με τη λέξη «πόνος» δεν εννοώ μόνο τον πόνο τον κυριολεκτικό -όπως, φερ’ ειπείν, αυτόν που νιώθεις όταν φας μια «γεμάτη» κλωτσιά στ’ @ρχίδι@- αλλά και τον συναισθηματικό, όπως για παράδειγμα αυτόν που βιώνεις στο μέσα σου μετά από έναν ξεγυρισμένο καβγά με την «κυρά» ή, ακόμη χειρότερα, μετά από έναν χωρισμό. Θυμήσου αυτό που έλεγε ο άρχοντας ο Τόλης (ένας είναι ο Τόλης, αδερφέ), «Οι άντρες δεν μιλούν πολύ», ειδικότερα δε όταν πονάνε. Έτσι απλά.

Διάλεξε τις μάχες σου

Γενικά, μη ψάχνεσαι να «αρπαχτείς» αφού ο άντρας που «μετράει» πραγματικά και που λογίζεται και υπολογίζεται ως ζόρικος δεν έχει να αποδείξει τίποτα, σε κανένα. Για να το θέσω σε πιο σωστή βάση, ο σωστός ο άντρας ο πολλά βαρύς ξέρει να ξεδιαλέγει τις μάχες που αξίζει να δώσει και αυτό γιατί ξέρει καλά ότι κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά έναν τύπο που σπαταλάει χρόνο κι ενέργεια σε καταστάσεις με τις οποίες δεν έχει νόημα να ασχοληθεί.

Βέβαια, από την άλλη, κανείς δεν σέβεται κι έναν «παθητικό» που δεν χώνεται και που δεν τολμά να αναλάβει δράση όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Πότε αξίζει να «χωθείς», λοιπόν; Όταν κινδυνεύεις να χάσεις περισσότερα απέχοντας από τη μάχη παρά πολεμώντας. Αν δε με εννόησες ακόμη, φαντάσου το εξής σκηνικό: Αν ένας τύπος πέσει κατά λάθος πάνω σου στο δρόμο, προφανώς και δεν αξίζει τον κόπο να τον αρχίσεις στις μάπες. Αν, όμως, αυτός ο τύπος την «πέσει» στην κυρά σου, τότε θα πρέπει να τον κάνεις να φτύσει το γάλα της μάνας του. Με πιάνεις;

Σχόλια